Dobra te w 1832 roku przeszły ostatecznie w ręce przemysłowca Piotra Steinkellera (przez 3 lata formalnym właścicielem była jego teściowa Aleksandra z Charlemontów Anthonim), który wprowadził tutaj nowoczesne techniki uprawy oraz maszyny rolnicze, co ostatecznie poskutkowało zwiększeniem produkcji rolnej na tym obszarze. W roku 1835 Steinkeller wraz z chemikiem Robertem Philippem założyli spółkę, w efekcie czego w Jaworzniku wybudowana została fabryka likierów i wódek słodkich. Ostatecznie w jaworznickich zakładach produkowano likier, wódkę, ocet i jedno z najbardziej popularnych w Królestwie Polskim piw. Działała tu także cegielnia z szacowaną produkcją wynoszącą 5 tysięcy srebrnych rubli rocznie. Początkowo dobrze prosperujące dobra żareckie, w latach 40. zaczęły popadać w długi. Spowodowane to było klęskami nieurodzaju oraz problemami finansowymi właściciela. Dodatkowo w lecie 1851 roku ulewny deszcz, grad oraz trąba powietrzna zniszczyły większość upraw oraz poważnie uszkodziły wiele zabudowań gospodarczych. Zniszczenie dóbr żareckich, a także kłopoty finansowe doprowadziły 20 czerwca 1853 roku do przejęcia wszystkich dóbr Steinkellera przez skarb państwa. W roku 1857 dobra żareckie wraz z Jaworznikiem zostały sprzedane spółce będącej własnością: Karola Ordęgi, Stanisława Lessera i Karola Osterloffa.