Baron Erik Magnus Staël von Holstein został w 1785 roku ambasadorem Szwecji we Francji, gdzie pozostał przez większą część rewolucji francuskiej. W 1786 roku poślubił Germaine Necker, córkę Jacques’a Neckera, znaną później jako pisarka Madame de Staël. 23 kwietnia 1795 roku wystąpił przed Konwentem Narodowym i w imieniu Szwecji uznał Republikę Francuską; Szwecja była pierwszą monarchią w Europie, która to uczyniła.
Gałąź rosyjska i wiek XX Po wcieleniu prowincji bałtyckich do Imperium Rosyjskiego wielu członków rodu wstąpiło do służby rosyjskiej; linia estońska uzyskała potwierdzenie tytułu baronowskiego w 1869 roku, a inflancka w 1881. (1798–1868) był generałem kawalerii i generałem adiutantem Aleksandra II, a Władimir Iwanowicz (1853–1921) ostatnim wicekomendantem Twierdzy Pietropawłowskiej.
Po rewolucji ród podzielił los rosyjskiej emigracji, a jego dobra bałtyckie zostały wywłaszczone w wyniku reform rolnych w Estonii i na Łotwie. Osierocone dzieci Władimira trafiły do Brukseli;