Pisma Żebrowskiego obejmowały polemikę wyznaniową oraz zagadnienia związane z rachubą czasu i kalendarzem. W 1595 w Wilnie ukazał się Kąkol, który rozsiewa Stephanek Zizania w Cerkwiach Ruskich w Wilnie. Przy tym napomnienie krótkie do uniej Kościoła Ruskiego z Łacińskim. W 1598 w krakowskiej Drukarni Łazarzowej wydano Próbę Minucyj Latosowych z obroną kalendarza poprawionego... oraz Probatię próby na Minucje Latosowe..., poświęcone obronie poprawionego kalendarza i nowego sposobu wyznaczania terminu Wielkanocy. W 1603 ukazało się Zwierciadło roczne, stanowiące typ kalendarza wiecznego. Pierwsza część dzieła dotyczyła natury czasu, jego własności, pomiaru i podziału, druga była polemiką z Janem Latoszem, przeciwnikiem reformy kalendarza, a trzecia zawierała potępienie astrologii. Do bibliografii Żebrowskiego zaliczano także antyariańską Receptę na plastr Czechowicza ministra nowokrzczeńskiego. Jej autorstwo pozostaje sporne; za bardzo prawdopodobne uznawane jest autorstwo jezuity Marcina Łaszcza, lecz kwestii tej nie rozstrzygnięto definitywnie.