dopiero czwarty, oznaczony symbolem 770D, został przyjęty przez stronę radziecką do realizacji. Jednostka miała być średniej wielkości okrętem desantowym (ODS – okręt desantowy średni), przeznaczonym do transportu sprzętu bojowego i jego desantowania na wszystkich teatrach działań marynarki ZSRR z wyjątkiem Oceanu Spokojnego. Jednopokładowy okręt miał być zdolny do żeglugi przy stanie morza 6 oraz prowadzenia operacji desantowych przy stanie morza 2. Jego ładownia mogła pomieścić sprzęt wojskowy o łącznej masie 183 ton: cztery czołgi ciężkie (IS-2), pięć czołgów średnich (T-34/85) lub pływających (PT-76), a zamiennie także trzy haubice kalibru 122 lub 152 mm, dziewięć samochodów ciężarowych (ZiS-151) albo 19 samochodów terenowych (GAZ-69).

Zamówienie na budowę jednostek projektu 770D złożono w Stoczni Północnej im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku, która 15 lipca 1961 roku rozpoczęła budowę okrętu prototypowego o numerze stoczniowym 770D/1. Po wejściu do służby we Flocie Czarnomorskiej w 1962 roku otrzymał on oznaczenie SDK-22. Wkrótce rozpoczęto budowę serii kolejnych 14 okrętów, z których dziewięć miało trafić pod polską banderę (jednostki o numerach stoczniowych 770D/5, 6, 7, 10, 11, 12, 13, 14 i 15).