W 1952 energia twórcza artysty była skupiona przede wszystkim na monumentalnych gouaches découpées, ale równocześnie zajmował się projektami w innych mediach: rysunkiem, książką, witrażem, szatami liturgicznymi i pracami związanymi z kaplicą w Vence. Po ukończeniu kaplicy w 1951 wycinanki niemal całkowicie zdominowały jego twórczość. W 1950 powstała ostatnia rzeźba Matisse’a, a w 1951 ostatni obraz. Do śmierci w 1954 artysta tworzył tylko wycinanki. W tym ostatnim okresie życia doszedł do idei „rysowania nożyczkami” (); cięcie papieru stało się dla niego odpowiednikiem rysowania, wydobywanie koloru i formy zostało połączone w jedną czynność; zamiast najpierw rysować kontur, a potem wypełnić go farbą, wycina od razu formę z koloru.
Przy monumentalnych wycinankach, Matisse mógł elementy przesuwać po dużej płaszczyźnie, wymieniać je, dowolnie powiększać kompozycję. Asystenci artysty najpierw malowali duże arkusze papieru gwaszem. Matisse wybierał odpowiedni kolor i wycinał formy nożyczkami. Wielkie elementy były przypinane na ścianie szpilkami, pinezkami lub cienkimi gwoździkami. Kompozycję wielokrotnie przesuwano i zmieniano. Po ukończeniu układ był na stałe utwierdzany, by gotowe dzieło mogło opuścić atelier.