Interpretacje zmiennych ukrytych, takie jak teoria de Broglie’a-Bohma, próbują wyjaśnić jednoznaczność wyników przez dodatkowe zmienne opisujące układ. Tego typu modele muszą być nielokalne, jeśli mają odtwarzać przewidywania mechaniki kwantowej zgodne z testami nierówności Bella.
W części interpretacji bez obiektywnego załamania, zwłaszcza w ujęciach everettowskich, zachowuje się unitarną ewolucję także podczas pomiaru, a istotną rolę odgrywa splątanie układu z aparatem i środowiskiem. Interpretacja wielu światów nie zakłada fundamentalnego załamania – globalny stan nadal ewoluuje unitarnie, a jego składniki wskutek dekoherencji zachowują się jak efektywnie niezależne gałęzie odpowiadające różnym wynikom pomiaru. Podejścia oparte na spójnych historiach również nie wprowadzają fundamentalnej redukcji stanu, lecz przypisują prawdopodobieństwa spójnym rodzinom alternatywnych historii układu.