W 1605 roku zawieszono zwyczaj, zgodnie z którym „w tym dniu [Wielkanocy] nasz pleban daje parafianom chleb, ser, ciasta i piwo z kilku beczek, które się tam wnosi i na miejscu utacza”. Powodem była wizyta , archidiakona Canterbury. Uzasadniano to tym, że wcześniejsze ceremonie wywoływały „wielki nieporządek za sprawą niektórych krnąbrnych, których w takim czasie nie możemy z żadną łatwością powściągnąć”. W 1645 roku rektor William Horner twierdził, że Ziemie Chleba i Sera są gruntem beneficjalnym (ziemią przeznaczoną na użytek proboszcza parafii), i próbował je przejąć. Sprawa Ziem Chleba i Sera trafiła przed , która ostatecznie w 1649 roku rozstrzygnęła ją na korzyść fundacji dobroczynnej. W 1656 roku Horner skierował sprawę do , ponownie jednak bez powodzenia, a fundacja nadal była właścicielem ziem i co roku w Wielkanoc rozdawała jałmużnę. Według świadkowie zeznający w tych sprawach wspominali, że ziemie ofiarowały dwie kobiety, „które zrosły się ciałami”, nie podawali jednak ich nazwisk.