Krytycy odwoływali się również do kontekstów filozoficznych. Kolasińska-Pasterczyk, nawiązując do esejów Karla Jaspersa, zauważyła: „Świadomość nieuchronności własnej śmierci pomaga zrozumieć właściwą „egzystencji” hierarchię wartości. W filozofii Karla Jaspersa pojęcie śmierci jako sytuacji granicznej wiąże się z założeniem o skończoności bytu ludzkiego, a sama sytuacja śmierci staje się okazją do refleksji nad postawami człowieka wobec niej”. Rydz porównała postać Stanisława do heideggerowskiej koncepcji bytu, pisząc: „Przez po/znany krajobraz prześwituje wówczas sama heideggerowska postać bytu […] U kresu życia młodzieniec stał się widzialną cząstką tego, co metafizyczne, ukryte i trudne do wyrażenia. Skoro zaś był widziany – naprawdę był”.
Beata Mytych-Forajter wysunęła tezę, że to las jest głównym bohaterem opowiadania. Jej zdaniem wskazuje na to zarówno tytuł, jak i sposób przedstawienia wydarzeń, które pozostają w ścisłej relacji z przestrzenią leśną – łączy ona braci, daje pracę Bolesławowi i staje się miejscem ucieczki. W podobnym tonie wypowiadała się Maria Janion, zauważając, że „Stanisław postrzega las jako przedłużenie swojej sanatoryjnej opowieści, dlatego poszukuje w nim atrakcji estetycznych, pożywki dla wyobraźni, która – jak u każdego marzyciela – wykorzenia go z rzeczywistości”.