Proste pojazdy transportowe poruszane przez człowieka, takie jak taczka, pozostają w użyciu do czasów współczesnych.
Na wodzie jednostki poruszane siłą człowieka wykorzystywano już w prehistorii. Znaleziska z epoki kamienia obejmują zarówno dłubanki, jak i zachowane pagaje; opisuje mezolityczne dłubanki poruszane za pomocą pagajów lub drewnianych żerdzi. Znany ze Szwecji drewniany pagaj z Åkermyra został datowany metodą radiowęglową na około 7040–6640 p.n.e.. W starożytności duże jednostki wiosłowe, takie jak galery, służyły zarówno do transportu, jak i do celów wojskowych.
Rozwój nowoczesnych pojazdów lądowych napędzanych siłą mięśni był związany przede wszystkim z powstaniem poprzedników współczesnego roweru. W XIX wieku pojawiły się kolejno welocypedy, bicykle, a następnie konstrukcje odpowiadające współczesnemu układowi roweru, rozpowszechnione od lat 80. XIX wieku. W pierwszej połowie XX wieku rower stał się jednym z najbardziej rozpowszechnionych środków transportu osobistego.