Działanie Stortingu wywołało w Szwecji silną reakcję polityczną i zostało odebrane jako jednostronne zerwanie obowiązującego porządku prawnego.
W szwedzkiej debacie istniały zarówno środowiska domagające się twardej polityki wobec Norwegii, jak i grupy – zwłaszcza na liberalnej i socjaldemokratycznej lewicy – skłonne zaakceptować zakończenie unii. Z czasem głównym zagadnieniem przestało być samo utrzymanie związku, a stały się nim warunki i sposób jego rozwiązania.
Szwedzki Riksdag domagał się m.in. potwierdzenia norweskiej decyzji w referendum oraz negocjacji dotyczących warunków rozwiązania związku.
Referendum z 13 sierpnia 13 sierpnia 1905 roku w Norwegii przeprowadzono referendum. Formalnie nie pytano wyborców, czy unia ma zostać rozwiązana w przyszłości, lecz czy zatwierdzają rozwiązanie dokonane uchwałą Stortingu z 7 czerwca. Za jego potwierdzeniem oddano 368 208 głosów, przeciw – zaledwie 184. Frekwencja wyniosła około 85% uprawnionych.