Krytycy oceniali przekład Tolkiena zarówno pod względem wierności wobec oryginału, jak i zastosowanej formy. Wskazywano, że wersja prozatorska zachowuje sens poematu, lecz częściowo pozbawia go walorów artystycznych, a rozbudowany komentarz może dodatkowo rozbijać jego spójność. Jednocześnie podkreślano dużą precyzję, wierność szczegółom i rytmowi oryginału, choć archaiczny styl i częste inwersje składniowe utrudniają lekturę współczesnemu odbiorcy. Zwracano również uwagę na obecność licznych nawiązań do Beowulfa w innych utworach Tolkiena, m.in. we Władcy Pierścieni i Hobbicie. Analizowano ponadto Sellic Spell i Pieśń o Beowulfie, wskazując na ich rekonstrukcyjny i interpretacyjny charakter oraz ich związki z wcześniejszymi warstwami tradycji obecnymi w poemacie.
Okoliczności powstania utworu Beowulf – jako jedno z najważniejszych dzieł literatury staroangielskiej – doczekał się ponad 850 opracowań bibliograficznych opublikowanych od 1705 roku do lat 30. XX wieku. Poemat był wielokrotnie tłumaczony na współczesny język angielski zarówno prozą, jak i wierszem. W 1925 roku opublikował przekład wykorzystujący rymowane metrum staronordyckie. Tolkien, recenzując to tłumaczenie, pozytywnie ocenił jego jakość, krytycznie odnosząc się jednak do zastosowanego metrum.