Z uznaniem wypowiadał się natomiast o wcześniejszym przekładzie prozą autorstwa , poprzedniego profesora katedry Rawlinsona na Uniwersytecie Oksfordzkim.
Tolkien specjalizował się w filologii angielskiej, a w 1915 roku ukończył studia ze staronordyckim jako jednym z przedmiotów. W 1920 roku został lektorem języka angielskiego na Uniwersytecie w Leeds, gdzie prowadził zajęcia m.in. z języka staroangielskiego, średnioangielskiego, staroislandzkiego i średniowiecznej walijszczyzny. W sierpniu 1925 roku objął katedrę Rawlinsona i Boswortha języka staroangielskiego na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie jesienią rozpoczął cykl wykładów poświęconych Beowulfowi.
Tolkien pracował nad dwoma przekładami Beowulfa – poetyckim, którego nie ukończył, oraz prozatorskim, opublikowanym dopiero po jego śmierci. Nad wierszowanym przekładem aliteracyjnym pracował w latach 1920–1925, gdy wykładał na Uniwersytecie w Leeds, równolegle tworząc własne utwory literackie. Po przeprowadzce do Oksfordu porzucił ten projekt i rozpoczął pracę nad przekładem prozatorskim. Gotową wersję przedstawił C.S. Lewisowi, który zaproponował poprawki redakcyjne. Tłumaczenie ukończył w kwietniu 1926 roku, jednak za jego życia nie zostało opublikowane. Głównym celem przekładu prozatorskiego było przygotowanie współczesnej wersji poematu dla studentów.