W miarę możliwości zmarli powinni być grupowani według narodowości.

Artykuł 34 I protokołu dodatkowego z 1977 roku przewiduje poszanowanie, utrzymanie i oznaczanie miejsc pochówku osób zmarłych wskutek okupacji lub działań wojennych. Państwa powinny również zawierać porozumienia ułatwiające rodzinom dostęp do grobów, ochronę miejsc pochówku oraz ewentualny powrót szczątków do państwa pochodzenia. Szczegółowe zasady opieki nad cmentarzami znajdującymi się poza państwem pochodzenia poległych są ponadto określane w umowach dwustronnych.

Organizacje opieki Do najważniejszych organizacji zajmujących się cmentarzami wojennymi należą:

Komisja Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów, która upamiętnia około 1,7 mln poległych z państw Wspólnoty Narodów i opiekuje się cmentarzami, grobami oraz pomnikami w około 23 tys. miejsc w ponad 150 państwach i terytoriach; Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge, utworzony w 1919 roku i wykonujący na zlecenie władz niemieckich zadania związane z poszukiwaniem, ekshumacją i pochówkiem niemieckich ofiar wojen za granicą;