Na ziemiach polskich szczególnie rozbudowany system powstał w Galicji Zachodniej. Pod koniec 1915 roku przy austro-węgierskim Ministerstwie Wojny utworzono IX Wydział Grobów Wojennych, któremu podlegały terenowe jednostki w Krakowie, Przemyślu i Lwowie. Ich zadania obejmowały ewidencję poległych, porządkowanie pól bitewnych, ekshumacje oraz projektowanie i budowę cmentarzy. W Galicji Zachodniej urządzono około 400 takich nekropolii.
W 1917 roku utworzono brytyjską Komisję Grobów Wojennych Imperium, późniejszą Komisję Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów. Po zakończeniu I wojny światowej podobne instytucje prowadziły poszukiwania poległych, komasację rozproszonych mogił, zakładanie cmentarzy oraz sporządzanie ewidencji.
W 2023 roku na Listę światowego dziedzictwa UNESCO wpisano 139 cmentarzy i miejsc pamięci I wojny światowej położonych w Belgii i Francji. Uznano je za świadectwo rozwoju nowych form upamiętniania poległych oraz zespoły o wartości historycznej, architektonicznej, artystycznej i krajobrazowej.
Ochrona w prawie międzynarodowym Artykuł 17 I konwencji genewskiej z 1949 roku nakazuje stronom konfliktu zapewnienie poległym godnego pochówku, poszanowanie grobów, ich właściwe utrzymanie i oznakowanie oraz prowadzenie służby ewidencji grobów.