W 1994 otworzył Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Lillehammer powitalnym joikiem. W związku z tym wydarzeniem wydał swój ostatni album Dalveleaikkat (Zimowe Igrzyska), przy którym współpracował z Johanem Andersem Bærem. Literatura mały|Wybrzeże niedaleko Skibotn, miejscowości, w której Valkeapää mieszkał pod koniec swojego życia. Pierwszą wydaną książką autorstwa Valkeapää był pamflet Terveisiä Lapista (Pozdrowienia z Laponii) wydany w 1971. Opisuje w nim filozofię życia prymitywnych ludzi i przedstawia naturę jako jej centralny punkt. W książce autor podejmuje temat niesprawiedliwego traktowania Saamów i ekologicznej katastrofy.
W 1985 wydał Ruoktu Váimmus (Ścieżki wiatru) – zbiór wydanych wcześniej tomików poezji tworzących trylogię. Wiersze pokazują balans pomiędzy naturą a ludźmi. Trylogię otwiera wiersz pt. „Mu Ruoktu lea mu Váimmus” („Mój dom jest w moim sercu”). Tematem utworu jest doświadczenie kolonializmu przez ludy tubylcze na całym świecie i ich bezsilności w walce o prawo do swojej ziemi. Valkeapää wszystkie swoje tomiki poezji publikował w języku północnosaamskim. mały|Symbol słońca z okładki książki Beaivi, áhcázan (Słońce, mój ojciec). W 1988 wydał swój zbiór poezji (Słońce, mój ojciec). W 1991 książka została przetłumaczona na język norweski i otrzymała Nagrodę Literacką Rady Nordyckiej.