w tym samym okresie pojęcie dzieła muzycznego zaczęło regulować praktykę muzyczną.
W XX wieku do zasobów kompozytorskich dołączyły nowe sposoby notowania, nagrywania i syntezy dźwięku. Aleatoryzm pozwalał włączać przypadek do procesu powstawania utworu, a kompozycja otwarta dopuszczała zmienność jego formy.
Zakres i sposoby komponowania Granica między komponowaniem a improwizowaniem zależy od oczekiwań wobec muzyków w danej sytuacji oraz od sposobu przygotowania do wykonania. Komponowanie może odbywać się przed wykonaniem lub w jego trakcie, indywidualnie albo zespołowo; może obejmować tworzenie nowej muzyki oraz przekształcanie istniejącego materiału. Zapis muzyczny może być wykorzystywany przed wykonaniem lub w jego trakcie, lecz nie jest uniwersalnym warunkiem komponowania.
Zależnie od gatunku i funkcji muzyki działania kompozytorskie mogą obejmować wcześniejsze przygotowanie, różne stopnie przekształcania zastanego materiału podczas wykonania, tworzenie spontaniczne albo połączenie tych działań. Zasobami kompozytorskimi bywają modele strukturalne, formuły, figury, style i scenariusze wykonawcze, pojedyncze dźwięki i interwały oraz wzorce ruchowe służące uzyskiwaniu określonych figur rytmicznych i melodycznych na instrumencie.