Ludwik Krzywicki uważał, że mieszkańcy Jednorożca byli pionierami osadnictwa w Puszczy Zielonej. Nasiliło się ono dopiero po potopie szwedzkim, a Jednorożec jako wieś puszczańska istniał już kilkadziesiąt lat wcześniej. To oznacza, że wieś jest starsza od Lipnik uważanych za najstarszą osadę w Puszczy Zielonej.
Wieki XVII–XVIII W XVII wieku wojny polsko-szwedzkie, a wraz z nimi przemarsze wojsk przez puszczę, zniszczyły środowisko leśne, co wpływało na stopniowy zanik zajęć puszczańskich. Mieszkańcy Jednorożca nie byli w stanie utrzymywać się tylko z gospodarki leśnej. W 1660 r. w lustracji dóbr królewskich zapisano: Wieś Iednorozec alias Sopechy. W tej bartnicy mieszkają, pewne grunta mają i z nich płacą czynsz. Mieszkańcy oddawali staroście przasnyskiemu daninę miodową. Coraz mniej zajmowali się bartnictwem, przechodząc na rolnictwo, niemniej zatrzymali przywileje bartne, które chroniły ich dotychczasowy status.