Podczas gdy ewolucja kamieni milowych w trudności wspinaczki mikstowej zwolniła od 2003 roku, czołowi wspinacze mikstowi, tacy jak Raphael Slawinski, podkreślali pozytywny wpływ wspinaczki mikstowej na ogólne standardy we wspinaczce alpejskiej. Inni alpiniści, tacy jak Steve House, ostrzegali, że poleganie na w pełni obitych drogach wspinaczki sportowej dla najwyższych ocen M nie doprowadziło jeszcze do zauważalnego wpływu na ogólne standardy we wspinaczce alpejskiej.
Sprzęt
thumb|Wspinacz w fruit boots wykonujący ruch figure four podczas Pucharu Świata we Wspinaczce Lodowej w 2016 roku thumb|Zaawansowany ergonomiczny czekan. Wspinaczka mikstowa zaczynała od używania istniejącego sprzętu do wspinaczki lodowej do uzyskiwania impetu do góry (np. podwójne czekany i raki) oraz do asekuracji (np. śruby lodowe), a także istniejącego tradycyjnego sprzętu do wspinaczki skalnej (np. kostki, heksy i przyrządy zaciskowe) lub sprzętu do wspinaczki sportowej (np. ringi i ekspresy) do dodatkowej asekuracji.
W miarę rozwoju sportu tworzono specjalistyczny sprzęt, w tym: