1 grudnia 1937 uzyskał awans na pierwszy stopień generalski.
Okupacja niemiecka Po najeździe wojsk niemieckich na Jugosławię 6 kwietnia 1941, pełnił funkcję szefa sztabu 3 armii. Po kapitulacji, w okolicy Novego Pazaru trafił do niewoli niemieckiej, a następnie do oflagu w Norymberdze. Przebywał w kilku obozach jenieckich do maja 1944, kiedy to na prośbę gen. Milana Nedicia został zwolniony przez Niemców z niewoli i dołączył do rządu Nedicia. Na życzenie Nedicia Damjanović podjął rozmowy z przedstawicielami Dražy Mihailovicia, zmierzające do połączenia sił serbskich w walce z komunistyczną partyzantką. Rozmowy te zakończyły się niepowodzeniem.
6 października 1944, niemiecki komendant Serbii Hans Felber przekazał komendę nad serbskimi jednostkami wspierającymi władze kolaboracyjne w ręce Damjanovicia. Ten jednak opuścił szeregi Serbskiego Korpusu Ochotniczego i dołączył do czetników Dražy Mihailovicia. Damjanović objął funkcję dowódcy czetników w Słowenii. Pod koniec wojny dotarł wraz z podległymi mu oddziałami do Austrii, a stamtąd przedostał się do Włoch, a w 1947 do Niemiec. Ujęty przez Brytyjczyków, do 1948 był internowany. Pełnił funkcję prezesa stowarzyszenia skupiającego byłych żołnierzy Dražy Mihailovicia. Pod koniec życia mieszkał w Hanowerze, gdzie zmarł w 1956 roku.