W centrum obrazu znajduje się mężczyzna o rysach Chagalla. Stoi on pewnie na ziemi. Jedną ręką trzyma dłoń ukochanej, a w drugiej – ptaka przypominającego gołębia. Bella została ukazana jako postać niemal pozbawiona ciężaru, unosząca się wysoko nad ziemią. Jej sylwetka znajduje się w rozległej przestrzeni nieba, jednak dzięki połączeniu dłoni z ręką artysty nadal pozostaje symbolicznie związana z ziemią. Druga ręka kobiety jest wyprostowana ku górze i częściowo wychodzi poza kadr obrazu. Oboje mają na sobie eleganckie, odświętne stroje i są uśmiechnięci. Ich pozy oraz wzajemne gesty sugerują intensywne przeżywanie szczęścia, radość i poczucie spełnienia.
Tło sceny stanowi uproszczony, geometrycznie potraktowany pejzaż, na który składają się zielona łąka, fragmenty drzewa oraz zabudowania miejskie. Powierzchnia łąki została podzielona na kształty kwadratowe i zaokrąglone, przywodzące na myśl patchwork, a poszczególne fragmenty utrzymano w różnych odcieniach zieleni. W oddali, na wysokości horyzontu, można dostrzec zielone budynki oraz bladoróżowa cerkiew. Zabudowania przedstawiono za pomocą uproszczonych, geometrycznych brył nawiązujących do kubistycznego sposobu kształtowania przestrzeni.