W kontekście obrazu można potraktować ten zabieg jako metaforę spełnionej miłości – uczucia, w którym bezpieczeństwo i realizacja marzeń nie muszą się wzajemnie wykluczać.
Sylwetki Chagalla i Belli tworzą symboliczny układ, który spaja dwie sfery: ziemię i niebo, a także miejską przestrzeń dachów i kopuł z rozciągającą się nad nią otwartą przestrzenią. Ich unoszenie się można rozumieć jako przekroczenie naturalnej granicy pomiędzy tym, co ziemskie, a tym, co niebiańskie. Jednocześnie jest ono wyrazem dążenia do uwolnienia się od ciężaru codziennej, materialnej rzeczywistości. Motyw ten pozostaje związany również z pojęciem „człowieka powietrza”, obecnym także w twórczości Szolema Alejchema. U Alejchema luftmensch jest przedstawiany jako postać nieporadna i skłonna do marzycielstwa. Chagall nadaje temu motywowi odmienne znaczenie: jego „ludzie powietrza” to przede wszystkim bohaterowie przeżywający intensywne uczucia romantyczne. Dla nich lot jest naturalnym stanem, a pokonanie granicy pomiędzy ziemią i niebem staje się symbolem wolności i emocjonalnego spełnienia.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obrazy w Muzeum Rosyjskim w Sankt Petersburgu Kategoria:Obrazy kubistyczne Kategoria:Obrazy ekspresjonistyczne