Chagall przedstawiał tę ideę dosłownie, ukazując człowieka unoszącego się nad ziemią.
Motyw lotu Motyw unoszenia się nad ziemią jest najważniejszym elementem obrazu. Chagall wykorzystuje ten zabieg jako sposób przedstawienia zakochania, szczęścia i silnego emocjonalnego przeżycia. Artysta używał tego motywu we wcześniejszych swoich dziełach. Początkowo pełnił on funkcję elementu niezwykłego, zakłócającego zwyczajny obraz rzeczywistości. W Spacerze nabrał jednak innego znaczenia – stał się znakiem wolności i szczęścia, które bohaterowie już osiągnęli. Chagall i Bella unoszą się bez zdziwienia czy poczucia, że sytuacja, w której się znajdują, jest czymś nadzwyczajnym. Ich mimika oraz sposób ukształtowania sylwetek podkreślają natomiast radość i uczucie łączące oboje.
Artysta przedstawia siebie jako postać mocno osadzoną na ziemi, która jedną ręką trzyma unoszącą się Bellę. W drugiej dłoni mocno trzyma ptaka. Zestawienie tych dwóch czynności odsyła do rosyjskiego przysłowia mówiącego o sikorce trzymanej w dłoni i żurawiu w niebie. Chagall łączy w ten sposób oba elementy przysłowiowej sytuacji, sugerując możliwość zachowania tego, co już znajduje się w posiadaniu, a jednocześnie zdobycia czegoś, co z pozoru wydaje się poza zasięgiem.