Odstępstwa te dostrzeżono wcześnie: już w 1863 opisano rosnące odcinki krzywej popytu, wywołane konsumpcją na pokaz albo oczekiwaniem dalszych podwyżek cen.
Elastyczność Cenowa elastyczność popytu mierzy, o ile procent zmienia się wielkość popytu przy jednoprocentowej zmianie ceny. Popyt nazywa się elastycznym, gdy reaguje na zmianę ceny silniej niż proporcjonalnie (wartość bezwzględna elastyczności większa od jedności), a nieelastycznym – gdy słabiej. Elastyczność jest zwykle tym większa, im więcej dobro ma bliskich substytutów, im większą część budżetu pochłania jego zakup oraz im dłuższy jest rozpatrywany okres.
Analogicznie elastyczność cenowa podaży określa wrażliwość oferowanej ilości na zmianę ceny. Zależy głównie od tego, jak łatwo producenci mogą zmienić wielkość produkcji. Dlatego w krótkim okresie podaż bywa mniej elastyczna niż w długim. Elastyczność rozstrzyga, jak zmiana podaży lub popytu rozkłada się między cenę a ilość równowagi: przy nieelastycznym popycie spadek podaży podnosi przede wszystkim cenę, a przy elastycznym – obniża przede wszystkim ilość. Od elastyczności zależy także rozkład ciężaru podatku nałożonego na dobro. Przy rosnącej krzywej podaży ta część podatku, którą w postaci wyższej ceny ponoszą nabywcy, jest tym mniejsza, im bardziej elastyczny jest popyt.