Rok później Bell zaprosił Taintera do swojego Volta Laboratory w Waszyngtonie, gdzie ten pracował przez kilka następnych lat. Pracował tam u boku jednej z pierwszych dwóch kobiet-lekarzy, które ukończyły Georgetown University, Nettie J. Sumner.
W tym okresie Tainter współpracował z Bellami przy kilku wynalazkach, wśród nich przy fotofonie i fonografie, które rozwinęli w grafofon – istotne ulepszenie wcześniejszego urządzenia Edisona, za które Tainter otrzymał wraz z Bellami kilka patentów. Edison następnie pozwał Volta Graphophone Company (w której Tainter był współwłaścicielem) za naruszenie patentu, ale sprawa została rozstrzygnięta w drodze kompromisu między stronami.
thumbnail|left|Tainter w 1919 roku W 1886 roku ożenił się z Lilą R. Munro i przez kolejne lata pracował w Waszyngtonie, udoskonalając swój grafofon i zakładając firmę, która próbowała wprowadzić grafofon na rynek jako maszynę do dyktowania – pierwszy dyktafon. W 1887 roku Tainter wynalazł helikalnie zwijaną papierową tubę jako ulepszony cylinder grafofonowy. Konstrukcja ta była lekka i wytrzymała, a z czasem znalazła szerokie zastosowanie w zastosowaniach odległych od pierwotnego przeznaczenia, takich jak tuby do wysyłki i pojemniki na produkty.