Na jego czele stanął Eunus, niewolnik pochodzący z Syrii, który przyjął imię Antioch. Powstanie objęło znaczną część centralnej i wschodniej Sycylii. Rzymianie ostatecznie stłumili bunt.
W 132 p.n.e. uporządkowała administrację wyspy po wcześniejszych konfliktach społecznych i powstaniach niewolników. Ustawa regulowała m.in. stosunki pomiędzy poszczególnymi miastami oraz kompetencje namiestnika. Drugie powstanie niewolników wybuchło w latach 104–101 p.n.e. Na jego czele stanęli i Atenion. Podobnie jak pierwsze powstanie, zostało ono ostatecznie pokonane przez wojska rzymskie.
Jednym z bardziej znanych namiestników Sycylii był Gajusz Werres, który sprawował urząd w latach 73–71 p.n.e. Jego rządy stały się symbolem nadużyć administracji prowincjonalnej. Po opuszczeniu Sycylii został oskarżony przez Marka Tulliusza Cycerona, który w 70 p.n.e. wygłosił przeciwko niemu mowy znane jako .