Swoje wyroby tkacze sprzedawali na okolicznych targach, a także w Krakowie, Lwowie i Multanach. Kupcy szybko zorientowali się jak chodliwym towarem stały się wyroby tutejszych tkaczy. Aby uzyskać lepszą cenę sprzedawali je często w Galicji jako wyroby rumuńskie czy tureckie. Mieszkańcy wsi zajmowali się również uprawą roli. Nie było to zajęcie łatwe ze względu na górzysty teren, ciężka gliniasta glebę i prymitywne narzędzia, jakimi dysponowała ludność w tamtych wiekach. Od wczesnej wiosny przygotowywano glebę pod jare wysiewy, doglądano pól z oziminą przed dziką zwierzyną, później żęto i suszono trawy w małych szopkach tzw. „wiązaniach”, bielono płótna tkane zimą. Lato i jesień to okres zbierania całorocznych plonów, przygotowywania zimowych zapasów, późną jesienią i zimą kiszono kapustę, młócono, przędzono, tkano płótna lniane i konopne, polowano na sarny i inną dziką zwierzynę, na co zezwalał chłopom przywilej lokacyjny. Rzadko uprawianymi zbożami w wiekach: XV–XVIII były: jęczmień, żyto owies, pszenica. Pozostałe uprawy to hreczka, proso, rzepa, groch, kapusta, marchew, a z pewnością również buraki. Wymienione rośliny stanowiły podstawę pożywienia w postaci potraw mącznych, kasz, gotowanego grochu, kapusty, rzepy.