Omastę stanowiły oleje lniane i konopne, których w wyrobie specjalizowali się rzemieślnicy z Baryczy, a w okresie zimowym – słonina i sadło. Nabiału spożywano mało, i to głównie w lecie ze względu na bardzo słabą mleczność hodowanych zwierząt. Drób trzymano w zagrodach w bardzo małych ilościach: od 2 do 6 kur, 2–3 gęsi, stąd jajka, jak i mięso z drobiu nie mogły odgrywać poważnej roli w codziennym jadłospisie. Dietę tako uzupełniano mięsem wieprzowym, ponieważ powszechna była hodowla świń. Pamiętać jednak należy, że świnie te żywiono głównie trawą, żołędziami, rzepą, plewami, latem pasione nie osiągały wagi nawet zbliżonej do dzisiejszej. Śledząc informacje zawarte w dostępnych nam dokumentach możemy zorientować się jakimi narzędziami dysponowali mieszkańcy Kąkolówki w XVII czy XVIII wieku. Najczęściej spotykamy w gospodarstwach tego okresu: drewniany pług zwykle z żelaznym okuciem, drewniane brony, motykę, siekierę, ryl, skrzynię z rzezaniem (prymitywna sieczkarnia), bardzo rzadko – kosę, sierp. Do gospodarskich sprzętów zaliczyć jeszcze należy: sita, dzieże, karcze na kapustę, bierki, niecki, wozy. Narzędzia rolnicze, jak i inne sprzęty domowego użytku wyrabiali wiejscy rzemieślnicy. Wśród rzemiosł wiejskich najbardziej liczącą się i dochodowa profesją było młynarstwo. Już akt lokacji mówi o dwóch młynach istniejących we wsi.