W 1788 roku Jabłonowska podjęła próbę przekształcenia zbiorów w publiczne muzeum historii naturalnej w Warszawie, proponując przekazanie kolekcji wraz z pałacem na jej utrzymanie. Miało to na celu uniknięcie generowania strat i spłatę długów księżnej. Sejm Wielki jednak tego projektu nie zaaprobował.
Po śmierci Jabłonowskiej kolekcję sprzedali jej spadkobiercy, stryjeczni wnukowie jej męża, Stanisław i Maksymilian Jabłonowscy za pośrednictwem Stanisława Sołtyka przedstawicielom cara Aleksandra I. Transakcję zawarto na kwotę 100 000 dukatów, przy czym według dokumentacji rosyjskiej ostatecznie zapłacono połowę tej sumy. W marcu i kwietniu 1802 roku Wasilij M. Sewiergin i Aleksander F. Sewastianow sporządzili w Siemiatyczach szczegółowe spisy zbiorów i przygotowali je do transportu do Moskwy.
Od 1803 roku okazy z Siemiatycz wykorzystywano w działalności dydaktycznej Uniwersytetu Moskiewskiego. Znaczna część zbiorów pozostałych w Moskwie została zniszczona w pożarze gmachu uniwersytetu w 1812 roku podczas okupacji francuskiej.