Od sierpnia liderzy skautingu katolickiego z południa kraju spotykali się w Esch-sur-Alzette i podejmowali decyzje o zaangażowaniu się w opór przeciwko Niemcom. Podobne spotkania odbywały się później w mieście Luksemburg, Diekirch i Wiltz. Ruch skautowy w Luksemburgu został zdelegalizowany, a organizacja przeszła do konspiracji pod nazwą Lëtzebuerger Scouten an der Resistenz (LS). Pod koniec września Raymond Petit, uczeń liceum w Echternach, założył grupę LPL, Lëtzebuerger Patriote-Liga. Podobnie w liceum w Diekirch Camille Sutor założył Trei Lëtzeburger Studenten (TLS). Lëtzebuerger Legioun (LL) została założona 27 października 1940 roku przez Aloyse Raths, studentkę École normale we wsi Bissen. W listopadzie 1940 roku emerytowany celnik Alphonse Rodesch założył w Clervaux drugi ruch o nazwie LPL, nawiązując do ruchu o tej nazwie z czasów I wojny światowej. W grudniu 1940 roku Hubert Glesener, Eduard He yardt i Pierre Fonck utworzyli Lëtzebuerger Fräiheets-Bewegong (LFB) w Rumelange: organizacja ta składała się z katolików, liberałów i komunistów.