Latem 1941 roku w całym kraju, zwłaszcza na południu i południowym zachodzie, utworzyły się nowe ruchy: w Bascharage Albert Meyers założył Lëtzebuerger Roude Léif (LRL); w Differdange, Tétange i Rumelange utworzono Lëtzebuerger Fräiheets-Kämpfer (LFK). W Schifflange lewicowi działacze utworzyli „Alwéraje”, jedyną grupę chętną do współpracy z nielegalną Komunistyczną Partią Luksemburga. W Differdange Josy Goerres utworzyła Service de Renseignements et d’Action des Patriotes Indépendants Luxembourgeois („SRA-Pi-Men”). W Dudelange powstała kolejna grupa LFB, Lëtzebuerger Fräiheets-Bond.
Wszystkie te grupy szybko nawiązały ze sobą kontakt i wkrótce doszło do kilku fuzji. Najpierw TLS połączyło się z LL, a następnie w czerwcu 1941 roku LS i LL połączyły się, tworząc Lëtzebuerger Volleks-Légioun (LVL), największą grupę luksemburskiego ruchu oporu. Z kolei próba współpracy LFK i LFB w Rumelange zakończyła się zdradą i setkami aresztowań. Dalsze aresztowania, począwszy od listopada 1941 roku, zdziesiątkowały różne grupy oporu, w wyniku czego LVL, LPL i LRL stały się najważniejszymi pozostałymi organizacjami, przyciągając ocalałych członków nieistniejących grup.