zamiast tego składał się z kilku oddzielnych organizacji. Wojna nie zjednoczyła Luksemburga bardziej niż wcześniej, coraz więcej obywateli rozwijało swoją tożsamość narodową, a kilka zbiorowych zwycięstw, takich jak luksemburski strajk generalny w 1942 roku i nieudane referendum w 1941 roku pokazały, że współpraca jest możliwa. Opór miał przede wszystkim charakter regionalny: każda organizacja miała swoje zaplecze geograficzne i żadna nie działała na terenie całego kraju. Chociaż różne podmioty ruchu oporu zjednoczyły się w swoich wspólnych celach, do których należało uwolnienie kraju spod niemieckiej okupacji i odzyskanie luksemburskiej niepodległości, miały one różne formy organizacji, sposoby pracy i wizje polityczne powojennego Luksemburga.
W wymiarze politycznym w ruchu oporu można wyróżnić dwa nurty: lewicowy (obejmujący Komunistyczną Partię Luksemburga) oraz prawicowy (LVL, LPL Clervaux, Unio’n). Istniały również organizacje pozbawione konkretnego programu politycznego, zajmujące się głównie kwestiami praktycznymi, a także liczne grono osób działających w ruchu oporu bez formalnej przynależności do jakiejkolwiek organizacji.