W monografii Skuteczność interwencji publicznej w zakresie mobilności miejskiej analizował zmiany liczby pasażerów komunikacji miejskiej w polskich miastach w latach 2009–2017, wykorzystując m.in. metodę Stratified Propensity Score Matching. Pomimo zakładanego w dokumentach strategicznych wzrostu o 2,5%, liczba pasażerów spadła o około 5,5%. Za główny czynnik wpływający na ten wskaźnik uznał wielkość oferty przewozowej, która w badanym okresie malała ze względu na ograniczenia finansowania bieżącego, podczas gdy wielomiliardowe środki unijne przeznaczano głównie na tabor i infrastrukturę. Oszacował, że osiągnięcie zakładanego wzrostu liczby pasażerów wymagałoby zwiększenia oferty o 6–12%, co wymagałoby przeznaczenia na jej dodatkowe finansowanie bieżące około 5–10% środków unijnych. Zaproponował także koncepcję „koła zamachowego komunikacji miejskiej”, zgodnie z którą rozwój oferty zwiększa liczbę pasażerów i obniża dopłatę w przeliczeniu na pasażera, choć może zwiększać całkowity deficyt systemu.
Działalność dydaktyczna i organizacyjna Jest twórcą studiów magisterskich Systemy transportowe w SGH oraz przewodniczącym rady programowej tego kierunku.