Dodatkowo termin wspinaczka solo z liną jest używany dla każdego wspinacza solowego, który używa liny i pewnej formy przyrządu samoblokującego do ciągłej asekuracji na drodze; to również nie jest uważane za wspinaczkę free solo.
Wielu wczesnych wspinaczy skalnych z początku XX wieku, którzy zaczęli wspinać się klasycznie (tj. unikając jakiejkolwiek formy ułatwień), często uprawiało wspinaczkę free solo (lub wspinaczkę z autoasekuracją), ponieważ skuteczność ich asekuracji (zwykle liny wokół pasa) była minimalna. W historii wspinaczki skalnej pierwsze przejście Napes Needle przez W. P. Hasketta Smitha w czerwcu 1886 roku – czyn powszechnie uważany za początek sportu wspinaczki skalnej – było efektywnie free solo. Wcześni liderzy wspinaczki klasycznej, tacy jak Paul Preuss, również silnie interesowali się wspinaczką free solo jako etycznie czystszą. Przejście z 1958 roku przez Dona Whillansa drogi Goliath, jednej z pierwszych dróg o trudności E4 6a, było efektywnie free solo (z liną wokół pasa). W latach 70. XX wieku, gdy asekuracja wspinaczkowa była wystarczająco rozwinięta, aby być skuteczna, dyscyplina wspinaczki free solo zaczęła się wyodrębniać.