Protesty objęły niemal połowę majątków prywatnych w Królestwie Polskim, paraliżując gospodarkę dworską i przybierając zróżnicowane formy: Odmowa pracy: Włościanie masowo przemieszczali się i gremialnie odmawiali wyjścia na folwarki szlacheckieH. Grynwaser, Pisma. T. II: Sprawa włościańska w Królestwie Polskim w latach 1861–1862 w świetle źródeł archiwalnych, Wrocław 1951, s. 15–18.. Manifestacyjny legalizm: Chłopi powoływali się na autorytet „cara-oswobodziciela”, ignorując polecenia administracji dworskiej. W wielu wsiach uroczyście zakopywano w ziemię narzędzia pracy (np. brony) na znak symbolicznego pogrzebania pańszczyzny. Opór czynny włościanek: Specyfiką ruchu było masowe zaangażowanie kobiet wiejskich. Uzbrojone w noże i narzędzia gospodarskie tworzyły kordony blokujące dostęp carskich egzekutorów do spichlerzy oraz czynnie uniemożliwiały aresztowania liderów gromadzkich, co zmuszało dowódców rosyjskich do wstrzymywania egzekucji wojskowychH. Grynwaser, Pisma. T. II: Sprawa włościańska w Królestwie Polskim..., Wrocław 1951, s. 138–146.. Taktyka „legalnego oporu” a pamięć roku 1846 Forma protestu w Królestwie Polskim wynikała bezpośrednio z wniosków wyciągniętych z rabacji galicyjskiej z 1846 roku. Chłopi wiedzieli, że po krwawym stłumieniu tamtego zrywu administracja zaborcza porzuciła ich postulaty.