smołę, konopie, skóry, filc, drewno i owies.
W kolejnych inwentarzach liczba lekkich wozów przekroczyła sześćdziesiąt, a obok nich odnotowano pięć dużych wozów przeznaczonych do transportu uzbrojenia artyleryjskiego. Karwan stanowił więc jednocześnie zaplecze komunikacyjne, gospodarcze i wojskowe stołecznego zamku zakonu.
Wielka wojna z lat 1409–1411 przyniosła znaczne straty w taborze. Inwentarz z 1413 roku wykazuje zdecydowanie mniejsze zasoby niż przed bitwą pod Grunwaldem. W następnych dziesięcioleciach karwan nadal funkcjonował, lecz jego wyposażenie nie odzyskało wcześniejszej skali.
Czasy polskie i późniejsze przekształcenia Po przejęciu Malborka przez Królestwo Polskie w 1457 roku dawne zaplecze taborowe zachowało znaczną część swoich funkcji. Nowożytne polskie lustracje i inwentarze z XVI–XVIII wieku wskazują, że w stajniach nadal trzymano konie królewskie, główny budynek wykorzystywano jako arsenał, a na dawnym tarasie pozostawało miejsce przeznaczone dla lekkich wozów.