Przy północnym szczycie głównego magazynu znajdowała się przypuszczalna wieża schodowa oraz prostokątny budynek mieszkalny zarządcy karwanu. Od południa do magazynu przylegał taras z drewnianymi wiatami, pod którymi ustawiano lekkie wozy. Od północy teren karwanu flankowała wieża obronna, w czasach nowożytnych nazywana Basztą Prochową. Dziedziniec był od pozostałych części Przedzamcza oddzielony murami, choć funkcjonalnie pozostawał częścią większego zaplecza gospodarczego zamku.
Główny budynek był dwukondygnacyjny i nakryty dachem dwuspadowym. W przyziemiu dwa podłużne mury arkadowe wydzielały szeroką nawę środkową oraz dwa szeregi poprzecznych, sklepionych kolebkowo komór – po pięć z każdej strony. Drewniane konstrukcje wewnątrz umożliwiały ustawianie wozów, a powyżej tworzyły dodatkowe poziomy magazynowe. Wyższa kondygnacja służyła przede wszystkim przechowywaniu wyposażenia.
Wyposażenie Inwentarze malborskiego karwanu pokazują skalę zakonnej gospodarki taborowej. W 1394 roku w głównym budynku znajdowało się pięć wozów podróżnych z wyposażeniem namiotowym, a kolejnych dziewiętnaście stało poza nim. Przechowywano również dużą liczbę kół i osi, 36 płóz do sań, narzędzia rolnicze, a także m.in.