Ze względu na zaangażowanie w związki zawodowe w 1935 przeszedł ponownie do KWK Sobieski.
W 1939 ewakuował się na wschód, został kierownikiem podsadzki płynnej w kałuskiej kopalni. W lipcu 1940 deportowany do Tieguldietu, pracował jako robotnik leśny. Odmówił wstąpienia do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, związał się z ruchem komunistycznym, w 1943 wstąpił do Związku Patriotów Polskich. W czerwcu 1943 wstąpił do 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, odbył kurs dla podoficerów liniowych i oficerów polityczno-wychowawczych. Przydzielony w stopniu chorążego do batalionu saperów, był jego pisarzem i podoficerem polityczno-wychowawczym, uczestniczył w bitwie pod Lenino. W lutym 1944 przeszedł na analogiczne stanowisko w 3 Batalionie 1 Pułku Piechoty, w maju 1944 awansowany na podporucznika. We wrześniu 1944 ciężko ranny podczas szturmu na Pragę, trafił do szpitala w Otwocku, w październiku 1944 awansowany na porucznika. Po wyjściu ze szpitala od października do grudnia 1944 był kierownikiem grupy ds. egzekwowania reformy rolnej w Mińsku Mazowieckim oraz powiatowym instruktorem tejże na powiat garwoliński. W grudniu 1944 został zastępcą dowódcy 1 Pułku Piechoty ds. polityczno-wychowawczych i 1 I 1945, w kolejnym miesiącu osiągnął rangę kapitana. Uczestniczył w zajęciu Warszawy, walkach o przełamanie Wału Pomorskiego.