W marcu 1945 podczas bitwy o Kołobrzeg przeszedł na funkcję zastępcy dowódcy ds. polityczno-wychowawczych w ramach 11 Pułku Piechoty 4 Dywizji Piechoty, wraz z nim dotarł do Łaby. Powrócił do Szczecina, gdzie wiosną 1945 jego jednostka została przekształcona w część Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (jako zastępca dowódcy Wojsk Bezpieczeństwa Wewnętrznego Zachodniego).
W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, w 1948 przekształconej w Polską Zjednoczoną Partii Robotniczą. W listopadzie 1945 na żądanie Hilarego Minca zdemobilizwoany, został głównym inspektorem kontroli przemysłu węglowego w Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego w Katowicach i równocześnie szefem Nadzwyczajnego Komisji dla Usprawnienia Transportu Kolejowego przy Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Katowicach (do 1946). Od 1946 zasiadał w katowickich władzach Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej i Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Węglowego. W 1946 został dyrektorem naczelnym Centrali Dąbrowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego w Sosnowcu, w 1947 powołany do Komisji Prawa Górniczego, wybrany także członkiem Komitetu Miejskiego PPR w Sosnowcu.