W 1949 objął fotel dyrektora naczelnego Zakładów Dąbrowskich Przemysłu Węglowego.
W międzyczasie w 1950 ukończył studia z inżynierii górniczej na Akademii Górniczo-Hutniczej i został mianowany dyrektorem górniczym I stopnia. Od grudnia 1949 do marca 1950 podsekretarz stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki. W styczniu 1950 lub marcu 1950 mianowany podsekretarzem stanu w Ministerstwie Górnictwa, pozostał nim do maja 1952. W ramach obowiązków służbowych zlikwidował Centralny Zarząd Przemysłu Węglowego oraz zorganizował delegaturę resortu górnictwa w Katowicach. Od maja 1952 do października 1953 pozostawał podsekretarzem stanu w Ministerstwie Hutnictwa, zaś w latach 1953–1964 wiceprezesem Wyższego Urzędu Górniczego (przeszedł następnie na emeryturę). Równocześnie od 1958 kierował Komisją Tradycji i Muzealnictwa Górniczego przy Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Górnictwa
Życie prywatne Autor wspomnień z czasów służby w Armii Czerwonej. Był żonaty z Joanną z domu Szor (zm. 1994), mieli syna Zbigniewa oraz córki Krystynę, Annę i Barbarę. Został pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim przy ul.