Geneza Tradycyjnie w druku matematycznym pojęcia takie jak zbiory liczb oznaczano pogrubionymi literami. W rękopisach oraz podczas wykładów przy tablicy pogrubienie czcionki było jednak trudne do jednoznacznego odtworzenia – stosowano więc podkreślenia falistą linią lub otaczanie liter kółkiem. Podobny problem występował na maszynach do pisania, które nie posiadały dedykowanych czcionek pogrubionych. Próby wielokrotnego uderzania w ten sam znak (czasem z lekkim przesunięciem) nie zawsze dawały czytelny efekt.
Styl pisma tablicowego powstał jako praktyczne rozwiązanie tego problemu – polegał na dodawaniu podwójnych kresek do liter, co pozwalało jednoznacznie odróżnić symbol od standardowej litery. Praktyka ta narodziła się na przełomie lat 50. i 60. XX wieku (m.in. na Uniwersytecie Princeton) i szybko rozpowszechniła się w środowisku akademickim.
W druku W latach 60. XX wieku styl tablicowy zaczął trafiać do drukowanych podręczników akademickich (m.in. w pracach Roberta Gunninga oraz Hugo Rossiego).