Dziedzictwo tego okresu w dużym stopniu ukształtowało Chiny i widać je dziś w ich polityce zagranicznej, tożsamości narodowej oraz gospodarce.

Terminologia Traktaty nierównoprawne Określenie „nierównoprawne traktaty” odnosi się do serii jednostronnych porozumień narzuconych Chinom przez obce mocarstwa w XIX i na początku XX wieku. Były one zwykle podpisywane po chińskiej kapitulacji w następstwie porażek militarnych lub gróźb. Warunki tych porozumień nakładały obowiązki niemal wyłącznie na Chiny i obejmowały między innymi cesję terytoriów, wypłatę reparacji, otwarcie portów traktatowych, zrzeczenie się prawa do kontroli ceł i importu oraz przyznanie eksterytorialności cudzoziemcom. Za najwcześniejszy „nierównoprawny traktat” uznaje się negocjacje dotyczące konwencji z Chuenpi z 1841 roku, prowadzone podczas I wojny opiumowej, a następnie traktat nankiński z 1842 roku. Ponieważ wszystkie nierównoprawne traktaty gwarantowały obcym mocarstwom klauzulę największego uprzywilejowania, każda dodatkowa korzyść, jaką w Chinach uzyskało jedno z nich, była automatycznie rozszerzana na pozostałe, zapewniając im takie same przywileje.