Na jego mocy wyspa Hongkong została przekazana Wielkiej Brytanii bezterminowo, a także utworzono pierwsze pięć portów traktatowych, choć w traktacie nie wspomniano o tworzeniu w tych portach odrębnych dzielnic mieszkalnych dla cudzoziemców, w których mogliby oni sprawować samorząd.

Początkowo cesarz Daoguang wciąż miał nadzieję utrzymać system kantoński. Traktat z Bogue z 1843 roku dodał prawa eksterytorialne, które wyłączały brytyjskich obywateli spod chińskiego prawa w portach traktatowych. Chiński komisarz, który negocjował ten traktat, donosił cesarzowi, że porty traktatowe będą ściśle ograniczone, i stwierdzał, że „należy wyznaczyć granice obszaru, którego cudzoziemcom nie wolno przekraczać” (yiding jiezhi, buxu yuyue), choć to ograniczenie nie zostało jasno wyrażone w angielskiej wersji językowej. W latach 40. i 50. XIX wieku zakres eksterytorialności nadal się rozszerzał.