18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 1 pułku artylerii polowej Legionów został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem artyleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148.. Ponownie wyróżnił się 14 maja 1919 w boju pod Chyrowem. W czasie wojny z bolszewikami dowodził 3 baterią pułku. Po raz kolejny odznaczył się 9 lipca 1920 w boju pod Aleksandrią. 22 sierpnia 1920 w Białymstoku stoczył walkę ogniową z sowieckim pociągiem pancernym, ułatwiając piechocie zdobycie go. Za czyny bojowe w czasie wojen z Ukraińcami i bolszewikami został 1 września 1920 odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 20 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
W maju 1921 został skierowany przez Oddział II Naczelnego Dowództwa WP do pracy na Górnym Śląsku. W czasie III powstania śląskiego posługiwał się pseudonimem „Koryński”. Dowodził pododdziałem destrukcyjnym w Podgrupie „Krapkowice” (Grupy Destrukcyjnej Wawelberga), a następnie pełnił funkcję adiutanta dowódcy 2 Bytomskiego Pułku Piechoty im. ks. Józefa Poniatowskiego.