Szkoła erlangeńska Filozofia metodyczna Lorenzena i Kamlaha – szkoła erlangeńska – szukała krytycznej drogi między racjonalizmem krytycznym Karla Poppera a , do którego zmierzała . Dzięki zbieżnościom pragmatycznej koncepcji uzasadniania z znalazła sprzymierzeńca w szkole frankfurckiej („wielka koalicja”) przeciwko scjentyzmowi i empiryzmowi logicznemu. Zbliżenie obu szkół zaczęło się około 1967 roku, gdy Jürgen Habermas przesłał Lorenzenowi redagowany przez siebie zeszyt specjalny , a Lorenzen odpowiedział listownie. Z tej korespondencji wyrosło sfinansowane przez Niemiecką Wspólnotę Badawczą kolokwium poświęcone sporowi o pozytywizm, na które w lutym 1970 roku przyjechali do Erlangen Habermas, Apel i . Pod koniec lat 60. XX wieku odbywały się kongresy, na których Habermas i Lorenzen występowali jako główni mówcy. Szkoła erlangeńska pozostawała w nieustannym sporze ze , jaki reprezentował . Oba kierunki należały do nurtów, które dały początek teorii nauki w Niemczech.