Szkoła erlangeńska ma wprawdzie sporo powierzchownych podobieństw do filozofii analitycznej, przede wszystkim widoczne u Lorenzena skupienie na logice i nastawienie na naukę. Konstruktywizm wychodzi jednak od działania osadzonego w życiu codziennym, ujmowanego pragmatycznie i operacjonalistycznie. Odrzuca analizowanie języka jedynie zastanego i włącza do filozofii rozpatrywanie problemów normatywnych. Głównymi wątkami filozofii erlangeńskiej są wolna od błędnego koła zasada porządku metodycznego, dotycząca kolejności kroków w postępowaniu naukowym, oraz rozum dialogiczny i refleksyjny. W tym kontekście toczyły się także debaty o sposobie postępowania w filozofii języka, logice oraz naukach technicznych i etyczno-politycznych:
Teoria wyprowadzona z codziennej praktyki świata życia ma umożliwić ponaddyscyplinarne ugruntowanie nauk.