Po wybuchu I wojny światowej wyjechał do Warszawy, skąd został przez władze rosyjskie ewakuowany i internowany w guberni wiackiej. Zwolniony z internowania w 1915, udał się do Orła, a następnie do Kijowa, gdzie włączył się w działalność polskich organizacji oświatowych. W lutym 1917 wziął udział w rozbrajaniu bolszewików w Mińsku, stając na czele ochotniczego oddziału, po czym wszedł w skład Mińskiej Komisji Wojskowej oraz struktur Samoobrony Mińska.

Wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Początkowo pełnił funkcję komendanta struktur POW w Mińsku, gdzie pod koniec 1918 zorganizował grupę ochotników na odsiecz Lwowa. Wiosną 1919 został skierowany przez Naczelne Dowództwo WP na Litwę i objął stanowisko komendanta Okręgu Kowieńskiego POW, posługując się konspiracyjnym nazwiskiem „Adam Juźwik” (używał też formy „A. Jóźwik”). Podlegał bezpośrednio Ekspozyturze Oddziału II Sztabu Generalnego w Wilnie kierowanej przez kpt. Mariana Zyndrama-Kościałkowskiego. Rozbudował kowieński okręg do ponad 300 zaprzysiężonych członków i ok. 800 współpracowników oraz przygotował skład tajnego Rządu Tymczasowego (złożonego z 5 Litwinów i 4 Polaków), mającego przejąć władzę po planowanym na noc z 28 na 29 sierpnia 1919 zbrojnym przewrocie w Kownie, zgodnym z koncepcją federacyjną Józefa Piłsudskiego.