Wskutek dekonspiracji siatki POW we wrześniu 1919 został aresztowany przez władze litewskie. Litewski sąd wojenny skazał go na karę śmierci, zamienioną na dożywotnie więzienie. W więzieniu w Kownie spędził ponad trzy lata. Został zwolniony na początku 1923 na mocy polsko-litewskiej umowy o wymianie więźniów politycznych.
W 1923 został przyjęty do Wojska Polskiego jako porucznik rezerwy piechoty z jednoczesnym powołaniem do zawodowej służby czynnej. Do 21 kwietnia 1925 pełnił służbę w Referacie Informacyjnym Wydziału Wojskowego Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku pod kierownictwem rtm. Karola Dubicz-Penthera, gdzie prowadził działania wywiadowcze i kontrwywiadowcze. W opiniach Oddziału II SG został oceniony jako oficer „bardzo dobry” w służbie wywiadowczej. Następnie służył w 79 Pułku Piechoty Strzelców Słonimskich w Słonimiu. 30 listopada 1926 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i objął funkcję oficera wywiadowczego 20 Batalionu KOP, a od września 1927 służył w 6 Półbrygadzie KOP (m.in. jako oficer wywiadowczy i p.o. dowódcy Kompanii Szkolnej „Druskienniki”).