Rozwiązanie to wymaga modyfikacji .
W (2007) myślą przewodnią jest teza, że „metafizyka, o ile dotyczy świata przyrody, nie może zrobić nic lepszego niż zastanawiać się nad fizyką”.
W swoich pracach z metafizyki fizyki Maudlin argumentuje, że prawa przyrody należy traktować jako pierwotne, a nie sprowadzać do czegoś innego, oraz że upływ i kierunek czasu są fundamentalne. Upływ czasu jest w tym ujęciu wewnętrzną asymetrią czasowej struktury świata, która nie ma odpowiednika przestrzennego. Bronił go m.in. na sesji Foundational Questions Institute poświęconej istnieniu czasu, w której wystąpił także fizyk Julian Barbour.
Maudlin broni swojego stanowiska wobec konkurencyjnych propozycji m.in. i Basa van Fraassena. Lewis uważał za prawa przyrody te uogólnienia, które występują w każdej z najlepszych teoretycznych systematyzacji prawd empirycznych, czyli takich, które najlepiej łączą siłę (bogactwo informacji) z prostotą. Maudlin zarzuca tej analizie, że lekceważy ona intuicję, zgodnie z którą niektóre takie uogólnienia mogłyby nie być prawami w światach, które naukowcy uznaliby za fizycznie możliwe. Van Fraassen twierdził, że prawa przyrody nie mają znaczenia filozoficznego i w zadowalającej analizie nauki można je wyeliminować na rzecz modeli.