Recenzent książki, filozof fizyki , nazwał ją „elegancko napisaną i niezwykle inspirującą”, choć tej ontologii nie podzielał.
W (2012) Maudlin wprowadza czytelników niebędących fizykami w podstawowe zagadnienia filozoficzne dotyczące natury i struktury przestrzeni oraz czasu. Prowadzi czytelnika od arystotelesowskich i newtonowskich ujęć przestrzeni i czasu przez koncepcje względności Galileusza do szczególnej i ogólnej teorii względności Einsteina, a szczególną teorię względności objaśnia geometrycznie, odwołując się do wewnętrznej struktury czasoprzestrzeni. Magazyn „” zaliczył ją do wyróżnionych tytułów akademickich 2013 roku. Fizyk J. Gamboa i współautorzy skrytykowali w 2019 roku m.in. jego tezę, że rozwiązanie paradoksu bliźniąt nie zależy od tego, czy podróżujący bliźniak doznaje przyspieszenia. Według Maudlina rozstrzyga o nim bowiem długość linii świata (drogi ciała w czasoprzestrzeni), a nie jej zakrzywienie. W (2014) proponuje nowe matematyczne ujęcie przestrzeni fizycznej, które nazywa teorią struktur liniowych. Tom z 2014 roku zawiera samą warstwę matematyczną projektu, a zastosowania w fizyce Maudlin odłożył do planowanego tomu drugiego.