Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego).
Dzierżawcą wsi był wówczas Andrzej Myszkowski. W 1569 wieś należała do dóbr królewskich stanowiąc uposażenie burgrabiego zamku radomskiego, Jana Modrzewskiego. Istniał tu nadal folwark, żyło siedmiu kmieci gospodarując na około 12-13,5 hektarach ziemi. W 1665 królewszczyznę dzierżawił Bernard Gozdecki, a jej podnajemcami byli od 1643 Jakub Szumowski i Ewa Kadłubska. We wsi żyło podówczas ośmiu kmieci na ¼ łana każdy, na dalszych trzech łanach nie było gospodarza. Oprócz tego działał folwark, młyn oraz działała trójka zagrodników. Pod koniec XVII wieku wieś najprawdopodobniej dzierżawił Wojsławic Stanisław Gembarzewski herbu Abdank lub Ogończyk. Od jego spadkobierców okoliczne dobra zakupił w 1754 Michał Antoni Latalski herbu Prawdzic wywodzący się z Latalic, a po nim Jadwiga z Korytowskich Latalska, późniejsza małżonka Tomasza Sulerzyckiego herbu Junosza. W 1784 dziedzic Ignacy Latalski sprzedał swoje dobra Wiktorynowi Gorzkowskiemu herbu Tarnawa. W 1789 w miejscowości stał murowany, trzypokojowy dwór z zabudowaniami towarzyszącymi i folwarcznymi, browar, karczma i nieczynny młyn.